Mijn richtingsgevoel en ik…

27 10 2010

Nog steeds ervan overtuigd dat navigaties je aangeboren richtingsgevoel verstoren. Als een magneet op een kompas. Ik kom óveral met alléén google-maps. Niets meer en niets minder. Hooguit een hint van de bijrijder en wat goed geluk.
Zelfs mét iPhone wil ik het redden zónder em te gebruiken. Het begint ‘een punt’ te worden. Judith, wat wil je bewijzen?
Neej, ik kom óveral zonder brein-numming snufjes. Vooral op plekken waar je normaal nooit zou komen. Dat is dan gewoon de charme ervan hé

Advertenties




Heimwee…

10 09 2010

Ik heb altijd heimwee als ik weer thuis ben…

Lanzarote, omdat we de grauwe sluier van de regen zo zat waren. Omdat het ’t eiland van de 1000 strandjes en eeuwige lente is… volgens de lonely planet. Volgens ons wel meer dan dat…

 

Lanzarote

 

Ik mijmer… over golven waar je doorheen kunt kijken, urenlang, ’t buitenleven, de palmbomen voor een tropische touch, de 1000 van Haria, eindeloze lava-velden, tot IN het indrukwekkende huis van Cesar Manrique (wauw, kan ik dat kopen?). Zijn kunstwerken all over the place, tot op vergezichten, in grotten, de albino kreeftjes, de stapels mooie wolkenluchten, de kleuren, de vulkanische bergen. Snorkelen in 23 graden warme zee zónder afval en schuimkoppen maar helder blauw, vol visjes, ook op je bord. Witte huisjes, met groen -altijd groen- en wit stuc, veel wit stucwerk, ook op ’t dak. Spier witte stranden, of juist zwarte of gele, met of zonder duin, met of zonder rotsjes, met of zonder massa’s mensen, afgelegen of juist aan boulevard, met cocktailbars en Irish pubs, beans for breakfast (ieuw) of juist een een broodje cactus jam in een afgelegen baai. Regen ongekend, zon wel en zand, zand, zand, overal zand, stenen rapen, charmante senors&senorita’s én een dankbare huispoes met jongen in de achtertuin van ’t appartementje. Die mis ik nog het meest.





Is nooit grappig…

30 04 2010

 

Zicht op..

 

sms ‘vulk’ aan naar 0826…is nooit grappig

Je droomexcursie in rook zien opgaan… is nooit grappig

In plaats van lava, stof spotten… is nooit grappig

Geen sneeuw- maar een stof engel maken… is nooit grappig

Een terugreis die lang van stof is… is nooit grappig





Zien…

16 04 2010

Het volgen van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull heeft weken geleden al verslavende vormen aangenomen. Via de ijslandspecialist.nl, ijsland-enzo.nl, grapevine.is, eruptions blogs, en de live-cams, I just can’t get enough. Als kleine meid al een fascinatie (ik ben altijd al zo’n aardrijkskundig ‘stenen-raper’ geweest) met later IJsland als favoriete reisbestemming, een perfecte combi.
Maar mijn natte droom de uitspattingen van een heuse vulkaan te zien zoals afgelopen weken… zal niet meer live dan op de cam worden, vrees ik. Zodra wij in Reykjavik landen, als dat uberhaupt al gaat lukken, zal er w.s. vooral nog veel zooi liggen om te ‘aanschouwen’. Of wat kan er nog meer gaan ploffen omdat het e.e.a in verbinding met elkaar staat? De Katla? Poe, spannend!

 

Cam-shots...zo mooi als 't was...hier gingen we voor!

 

 

Bron: fiveprime.org (flickr)

 

 

en nu... Bron: icenews

 





Dansen op de vulkaan…

11 04 2010

Yes, geboekt! We gaan! Voor de 2e keer naar IJsland en dit keer voor een wérkende vulkaan, wauw! Hopelijk blijft ie nog even spugen, lijkt me zó indrukwekkend. A dream may come true.

Lekkere vertaling wel, op re.is (reykjaviks excursions)… ze zullen ons!

 

Lief, trek iets moois aan
Dan gaan we

Dansen dansen dansen
Dansen op de vulkaan

Straks is het verboden
Of te laat om nog te gaan
Lief, trek iets moois aan
Want we gaan

Dansen dansen dansen
Dansen op de vulkaan